Brakke tijden

Vaak merk ik bij het schri­jven dat er telkens een grote stap moet wor­den afgelegd om van ideeën naar woor­den te komen die deze het best kun­nen weer­spiege­len. En deze taak wordt nog lastiger als ik iets wil bespreken dat al keer op keer werd her­haald. Tel daar nog bij op dat we het zullen hebben over iets deprimerends en droe­vigs als ziek­te en dood.

Of nog erg­er: coro­na.

Maar het zal hier ook over hoop gaan.

Over ziek­te, ja. Over dood. Over coro­na. Maar beloofd, eve­neens over hoop.

Ik besef dat er momenteel veel ontevre­den­heid heerst wat betre­ft de strenge maa­trege­len die de UGent aan zijn stu­den­ten heeft opgelegd. Dit werd zelfs aangekondigd zon­der ons, stu­den­ten, in de eerste plaats hieromtrent te informeren. Ik begri­jp dus de onrust en de vele verve­lende zak­en die dit virus teweeg heeft gebracht.

Maar laat mij toch nog proberen u van een idee te over­tu­igen.  

Het gaat over deze brakke tij­den en over wat wij nu doen. Over deze stri­jd die we samen zijn aange­gaan, maar waar­van, geloof ik, er geen enkel blad van onze geschiede­nis tevoren op deze manier werd geschreven.

Je moet even stil­staan bij het feit dat de men­sheid nooit eerder pan­demieën werke­lijk heeft kun­nen inperken. Dit wil dus zeggen dat men telkens weer werd getrof­fen door lev­enss­bedreigende micro­scopis­che deelt­jes zon­der dat men de juiste maa­trege­len kon for­muleren om ervoor te zor­gen dat lev­ens bescher­md wer­den. De Spaanse Griep, bijvoor­beeld, die pas een eeuw gele­den ontstond, resul­teerde in min­stens 17 miljoen slachtof­fers – een aan­tal waar­van elke weten­schap­per gelukkig voor­spelt dat we er met COVID-19 ver van zullen bli­jven. De reden waarom er toen zoveel doden vie­len, was wellicht niet de fysieke ken­merken van het virus op zich, denkt men. Wel onder­voed­ing, onvol­doende hygiëne, een werel­door­log, de media die er niet in slaag­den elke burg­er te informeren en nog andere maatschap­pelijke fac­toren. Dat lei­d­de ertoe dat het virus zich mas­saal kon ver­sprei­den. Dit alles zorgde er uit­er­aard voor dat zieken­huizen deze stroom van besmette mensen niet aankon­den, alsook dat er zoveel doden vie­len.

Deze keer – nu coro­na ons land is bin­nengevallen – hebben wij ondanks alles, onder meer dankz­ij de ken­nis van virolo­gen, beslist om onze vri­jheid op te offer­en voor ander­mans lev­en.

Deze keer hebben wij ondanks alles beslist onze vri­jheid op te offer­en voor ander­mans lev­en

Als ik dan zie hoe ongelofe­lijk mensen kun­nen omgaan met dit qua­si-gevan­gen­schap, dat men in Ital­ië bijvoor­beeld vlaggen ophangt met het spreek­wo­ord ‘Andra tut­to bene’, men in Span­je bin­go speelt door vanu­it het balkon cijfers uit te roepen, in Par­i­js elke avond om 20 u zor­gar­bei­ders toege­juicht wor­den, dat in mijn eigen straat in een kleine deel­ge­meente van Ton­geren ‘veel liefs’ op de grond met kri­jt geschreven staat, of zelfs dat men de Over­poort of nog Scham­pers eigen redac­tie op ‘sun­nie­day.nl’ recon­strueert, is het zo dat dit mij telkens weer, zelfs in deze beperk­te kamer­ruimte waar deze vingers nu op het toet­sen­bord drukken, hoop geeft.

Hoop dat het nog goed komt met ons. Hoop dat we het, met veel moeite en veel vloeken, maar ook met sol­i­dariteit en lief­dadigheid, toch zullen doorstaan.

Hoop miss­chien zelfs dat we lat­er terug naar deze brakke tij­den zullen kijken en fier ons ver­haal zullen vertellen.