Oorspronkelijk gepubliceerd op 26/03/2018 – 9:12 door Arthur Joos
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
We zien ze steevast rijkhalzend tegemoet, onze wekelijkse anonieme brieven. Ons archief omvat verschillende mappen met anonieme post uit vervlogen tijden. Vergeelde hand- of machinegeschreven briefjes, door het veelvuldig vouwen dun geworden. Aangezien dertig jaar geleden zorgvuldiger werd omgesprongen met kostbaar papier, blijkt de achterkant van de geschriften historisch significanter dan de voorkant. Niet zelden zijn de briefjes op rekeningen geschreven. Vijf frank voor een pint? What a steal!
Vandaag is alles een stuk eenvoudiger. Je maakt een anoniem e‑mailadres aan, al dan niet tijdelijk van aard, je put de frustraties uit het diepste van je ziel en je klikt op ‘verzenden’. Het charmante geluid dat een zorgvuldig dichtgekleefde envelop maakt als hij op een onmenselijk uur onder een redactiedeur geschoven wordt, weerklinkt nu elektronisch uit de luidsprekers van een laptop aan de andere kant van de stad, het land, of de wereld.
“Anonimiteit is niet meer zo vanzelfsprekend”
Doorheen de geschiedenis van Schamper hebben anonieme whistleblowers de redactie vaak op het pad naar de waarheid gezet. Die anonimiteit is een te respecteren recht, al moet het gezegd dat die anonimiteit niet zo vanzelfsprekend is als ten tijde van de enveloppen. De informatie die je computer meestuurt met een e‑mail vertelt de ontvanger vaak heel wat. Je e‑mail verzenden via een tijdelijk e‑mailadres, via een ketting aan VPN-verbindingen of via the dark web, het zijn allemaal mogelijkheden. Maar zorg toch vooral dat ook de auteursnaam in de wordbestanden die je als bijlage verzendt niet zomaar zichtbaar is. Toch, anoniem koekje?