Amper vijftig jaar


"Een nieuw tijdschrift stelt zich voor aan zijn lezerspubliek." Met die openingszin schonk Koen Raes Schamper het leven. Wat toen begon als een kersvers studentenblad, groeide in een halve eeuw uit tot een broeinest aan ‘Schamperiaanse’ fratsen.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 11/11/2025 – 14:09 door Leone MattheusSamuel Bock­en

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Een gouden huwelijk

Oor­spronke­lijk uit­gegeven in zwart-wit op A3-for­maat, lat­er overgestapt naar A4 en ver­vol­gens dig­i­taal ver­sch­enen, is Scham­pers vijftig­jarige bestaan geken­merkt door con­stante veran­der­ing. Net als elk huwelijk dat het zo lang uithoudt, waren deze 50 jaar niet zon­der slag of stoot: van een gebrek aan een eigen werk­plek, con­flicten met de uni­ver­siteit en andere stu­den­ten­v­erenigin­gen tot de eeuwige zoek­tocht naar finan­ciële sta­biliteit. Het voortbestaan van Scham­per was nooit verzek­erd, maar enkel de per­ma­nente doorstroom en inzet van nieuwe stu­den­ten hebben ervoor gezorgd dat Scham­per rel­e­vant gebleven is. 

Dig­i­tale Toekomst

Naast de fysieke uit­gave is Scham­per al sinds 1995 volledig dig­i­taal te lezen. Sinds­di­en zijn er ver­schil­lende ver­sies van de site ver­sch­enen, waar­van de meest recente in 2016 geïn­tro­duceerd werd. Wat bij zijn intro­duc­tie een hoog­mod­erne site moet zijn geweest, is dat in anno 2025 helaas niet meer. Tegen­wo­ordig is het haast een mirakel als de site naar behoren werkt en geen nieuwe fout­meld­ing weet te verzin­nen. Daarom is er besloten om dit acad­e­mie­jaar werk te mak­en van een nieuwe site. Een werk­groep, geleid door de chef IT (Hen­ri Spri­et), heeft zich erop toege­spitst met als doel deze zo gebruiksvrien­delijk en future­proof mogelijk te mak­en. Als alles goed ver­loopt, kunt u de nieuwe site al geruime tijd raad­ple­gen tegen de tijd dat u dit artikel leest.

 Geen fakul­tair sek­tarisme

“Omdat een stu­den­ten­blad uitein­delijk toch een onmis­baar iets is, een schaars bindteken tussen de stu­den­ten ware van alle fakul­tair sek­tarisme.” Met die woor­den sloot Raes zijn eerste colo­fon af. Een half mensleven lat­er klinken ze nog steeds geloofwaardig. Het boek­je is miss­chien dig­i­taal gegaan, heeft zow­el stu­den­ten als pro­fes­soren tegen de haren in gestreken en menig jubileum ste­vig gevierd, maar de kern bleef. Scham­per bracht ver­slag uit van protesten en stond er soms zelf met de span­doeken. De ken­nis van vele stu­den­ten werd al uit­ge­breid door het boek­je. Scham­per is en bli­jft een onmis­bare gids in het vaak chao­tis­che stu­den­ten­leven.

Toekom­st­muziek

In een tijd­perk waarin vluchtige film­p­jes van enkele sec­on­den en ongri­jp­bare AI-sys­te­men het ritme bepalen, bli­jft Scham­per zich onver­min­derd vernieuwen, zon­der ooit de eigen wor­tels te ver­looch­enen. Wat de toekomst zal bren­gen, bli­jft uit­er­aard een mys­terie, helaas beschikt nie­mand over een glazen bol die ons garan­deert dat we over vijf jaar opnieuw samen kun­nen komen om het vijfe­nen­vi­jftig­jarige jubileum te vieren. Toch staat het in de ster­ren geschreven dat Scham­per zal bli­jven inzetten op stu­den­ten, nieuwe boek­jes en cre­atieve exper­i­menten.