Alma Maters Kroost


Op een rege­nachtige dins­dag­mid­dag ont­moeten we onze Kroost. In het Ufo stru­ike­len we over de voeten van Inès Pieters en Yaëlle Gondar, bei­den eerste­jaars recht­en­stu­den­ten aan onze geliefde UGent. Wan­neer we hen vra­gen om een leuke anek­dote, begint Yaëlle, na even nadenken, te vertellen: “Wat vorige week is gebeurd, vond ik best wel grap­pig. Tij­dens…

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 15/03/2020 – 18:37 door Bil­lie Thiessen

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Op een rege­nachtige dins­dag­mid­dag ont­moeten we onze Kroost. In het Ufo stru­ike­len we over de voeten van Inès Pieters en Yaëlle Gondar, bei­den eerste­jaars recht­en­stu­den­ten aan onze geliefde UGent. Wan­neer we hen vra­gen om een leuke anek­dote, begint Yaëlle, na even nadenken, te vertellen:

“Wat vorige week is gebeurd, vond ik best wel grap­pig. Tij­dens het uit­gaan hebben wij nor­maal de afspraak onder de vriendin­nen dat er nooit iemand alleen naar huis gaat. We zouden met een stuk of zeven mensen weg­gaan, met dezelfde regel. Op een gegeven moment hoor­den we echter dat er iemand in Tweek­erken was beland, een andere per­soon zat ergens in De Vooruit, nog iemand anders was (heel lam) bij iemand op kot beland. Dus uitein­delijk was er van die afspraak niets meer waar.” 

Zo zie je maar weer: je kan met de beste inten­ties aan een avond­je Over­poort begin­nen, maar waar je eindigt, weet je nooit.