Afscheid in zwart-wit

Het ver­haal begint op een doorde­weekse dag in een mul­ti­me­di­awinkel. Miss­chien is het wat on the nose dat je daar de print­er van je dromen zou ont­moeten, maar clichés zijn er voor een reden. Miss­chien was je al langer wat ver­loren zon­der, of miss­chien dacht je dat je per­fect gelukkig, onafhanke­lijk van dit appa­raat door het lev­en kon gaan. Maar op een druilige dins­dag­mid­dag zie je daar plots de print­er van je dromen. Glun­derend tussen de staafmix­ers en dvd-spel­ers staat de machine die je lev­en zal verge­makke­lijken, die jouw werk zal aan­vullen tot een sym­biose van het druk­w­erk van je dromen.

Je neemt hem mee naar huis, geeft hem een promi­nente plek op je bureau. Hij lijkt alti­jd bereik­baar, klaar om je te helpen bij het nalezen van moeil­ijke pas­sages schri­jfw­erk of om fier het resul­taat van vele uren zwoe­gen te bek­ijken. Miss­chien kan hij zelfs van op afs­tand weten wat je nodig hebt. Alles lijkt koek en ei tussen jul­lie. 

Maar op een dag komt alles op losse schroeven te staan. Zon­der dat je goed en wel beseft wat er gebeurde, vertroe­belt de vlekkeloze com­mu­ni­catie die je eens had. Waar hij eens onvoor­waardelijk paraat stond om alle zor­gen van je schoud­ers te halen, doet hij plots moeil­ijk. Je beseft ook wel dat je miss­chien wat ondankbaar bent geweest voor zijn ste­un. Je neemt je voor dat je meer je best gaat doen om attent te zijn, op tijd zijn ink­thervullin­gen te kopen. Jul­lie beloven elka­ar er samen door te rak­en. Eens ver­liep alles vlekkeloos, je moet daar toch naar terug kun­nen? Maar helaas, het kwaad is geschied. De onzek­er­heid is de relatie bin­nenges­lopen. Je maakt jezelf wijs dat het er niet toe doet, maar eens je bewust bent van zijn kwalen, kan je nooit terug naar de illusie van per­fec­tie.

De druk op de relatie is te groot

Waar jouw per­fect afdrukap­pa­raat­je eens de oploss­ing was, is hij nu een deel van de sleur van het lev­en. Net als je gejaagd de deur uit wil gaan, begint hij moeil­ijk te doen. Je moet hem haast voor elke kleine inspan­ning bijs­taan en men­tale ste­un geven. Dankbaar zijn voor het half­bakken resul­taat dat hij je over­handigt. Ook slaat het papi­er bont en blauw uit, op z’n minst doet hij iets voor je. Je komt steeds vak­er te laat op het werk. Wan­neer mensen je druk­w­erk zien en vra­gen waar al die strepen van­daan komen, zeg je met een halve glim­lach dat hij nor­maal uit­stek­end zijn werk doet, maar gewoon een slechte dag had. Onder­tussen lacht de print­er op het werk lonk­end naar je. Hij is zo groot, en doet alles zo snel en vlekkeloos … 

Genoeg is genoeg. Je bent meer waard dan het zeurend oud ding dat thuis op je staat te wacht­en. De druk op de relatie is intussen zo groot dat je kram­p­en in je buik kri­jgt telkens je naar hem toe moet om een gun­st te vra­gen. Steeds vak­er begin je te denken dat je miss­chien wel beter af bent om alles met de hand over te schri­jven. Je weet dat je beter ver­di­ent dan dat. Het is een heftige besliss­ing. Maar eens je hem bij het huisvuil hebt gezet, valt een ongeziene druk van je schoud­ers en voel je je meteen tien­tallen kilo’s lichter.

De realiteit van thuis­print­ers is dat het een diep­droe­vige teleurstelling is. De kwelling is des te grot­er omdat ze er voor je moeten zijn, omdat je ze nodig hebt. Maar in de plaats van een onder­s­te­unende hoek­steen van je bestaan te zijn, vreten ze de laat­ste rest­jes energie weg. Ik zeg dat ik het ermee heb gehad en dat ik vanaf nu onafhanke­lijk door het lev­en ga, geen enkele print­er zal mij nog binden of definiëren. Maar dan denk ik ver­lan­gend aan de bad boys, de indus­triële laser­print­ers die ik wel eens in het copy­cen­ter tegekom. Hoe vri­jge­vocht­en ik mezelf ook waan, ik weet dat ik in zwi­jm zal vallen voor hun effe­ciën­tie en capaciteit. Ik ben immers ook maar een vrouw met noden. Maar deze keer zal het anders zijn, toch?