Afrika Filmfestival

Noem eens één film die gepro­duceerd werd op het Afrikaanse con­ti­nent. Black Pan­ther telt niet: die is opgenomen in Zuid-Kore­aanse en Amerikaanse filmstudio’s. De meeste mensen zullen dit niet kun­nen, en dat is erg jam­mer. Er gaat namelijk een volledig stuk geweldige cul­tu­ur aan hen voor­bij. “De Afrikaanse film is niet zo bek­end in Vlaan­deren, mensen weten er maar bit­ter weinig over. Toch is er in veel Afrikaanse lan­den een bloeiende fil­min­dus­trie. Kijk naar lan­den zoals Rwan­da, Nige­ria en Zuid-Afri­ka, maar ook naar Noord-Afrikaanse lan­den”, vertelt Annelies Ver­doolaege, coör­di­na­tor van het Afri­ka Film­fes­ti­val in Gent.

Eindelijk eens iets anders

Naar dit film­fes­ti­val kom je om nieuwe din­gen te ont­dekken. In eerste instantie film, maar je kan er ook nieuwe muziek leren ken­nen. Na de film is er steeds een besprek­ing waar je meer infor­matie kri­jgt en zo leer je veel bij over Afri­ka. Het Afri­ka Film­fes­ti­val in Gent is een dochter­pro­ject van het grote Afri­ka Film­fes­ti­val in Leu­ven. Dat bestaat al 25 jaar en bouwde doorheen die peri­ode een grote naam op. De afdel­ing in Gent is vier jaar gele­den opgericht, net als in vele andere Vlaamse ste­den zoals Kor­trijk, Antwer­pen en Brus­sel.

Naar dit film­fes­ti­val kom je om nieuwe din­gen te ont­dekken

Het ini­ti­atief van deze Gentse tak van het fes­ti­val is een samen­werk­ing tussen het inter­cul­tureel cen­trum ‘De Cen­trale’ en het Africa Plat­form van de UGent. Dit plat­form, waar Ver­doolaege voor werkt, heeft als doel de samen­werk­ing te bevorderen tussen de Uni­ver­siteit Gent en uni­ver­siteit­en in Afri­ka, oor­spronke­lijk vooral op acad­emisch vlak. “Dit doen we in de vorm van uitwissel­ing­spro­jecten, maar ook door samen doc­tor­aatsstu­den­ten te begelei­den, onder­zoek te doen en te pub­liceren. Het hoofd­doel van het plat­form is dus om samen te werken op acad­emisch vlak, maar daar­bij komen andere even­e­menten om stu­den­ten te informeren over het Afrikaanse con­ti­nent. Zo organ­is­eren we elk jaar dit film­fes­ti­val en in het najaar de Man­dela Lec­ture over Zuid-Afri­ka. Die activiteit­en zijn open­baar en bereiken zo een veel bred­er pub­liek dan enkel de acad­emis­che wereld.

Met dit film­fes­ti­val proberen we aan posi­tieve beeld­vorm­ing te doen. We proberen dus ook de vaak foute, door de media aan­gereik­te stereo­typen te weer­leggen

Met dit film­fes­ti­val proberen we aan posi­tieve beeld­vorm­ing te doen. We proberen dus ook de vaak foute, door de media aan­gereik­te stereo­typen te weer­leggen.” Sinds dit jaar werkt het Africa Plat­form samen met vier dias­po­rav­erenigin­gen. Sene­gal Ban­tam­ba, AFAM, Women Up en S‑eau‑S Sahel zijn verenigin­gen die gebaseerd zijn in Gent en opgericht zijn door mensen uit ver­schil­lende Afrikaanse lan­den om con­tact te kri­j­gen met mensen uit het­zelfde land van herkomst. Door deze organ­isaties te betrekken, wordt er een betere link gelegd tussen het fes­ti­val en de cul­turen die ze willen tonen.

Coming soon

Het film­fes­ti­val in Gent ging van start op woens­dag 20 maart en begon met top­per Yao, een Sene­galese film over een der­tien­jarig jonget­je. Hij is enorme fan van de Franse acteur en schri­jver: Sey­dou. Wan­neer Yao hoort dat Sey­dou naar Dakar komt om zijn nieuw­ste boek te pro­moten, beslist de kleine jon­gen naar daar te gaan. In de hoop zijn grote idool te kun­nen ont­moeten gaat hij op pad. Het is een ontroerende film die de reis van Yao heen en terug vol­gt. De film ging in pre­mière op het film­fes­ti­val en is vanaf nu ook te zien in de cin­e­ma. In Gent kan je hem gaan bek­ijken in Stu­dio Skoop. Al is dit wel een uit­zon­der­ing: de meeste van de Afrikaanse films kan je enkel zien op het fes­ti­val zelf. Het is dus echt een unieke kans.

Geniet zelf

“Mensen die hier naar­toe komen, hebben natu­urlijk meestal al een open geest. Zoals de film die gis­teren ver­toond werd, daar zit inder­daad wel zo een beet­je typ­isch Afrikaanse humor in. Maar ik denk dat iemand met een West­erse visie dat ook wel kan appre­ciëren. Het is alti­jd een com­bi­natie van kwal­i­tatief hoogstaande films, dus op dat vlak steeds mooi in beeld gebracht met gepaste muziek”, vertelt Ver­doolaege. Het Afri­ka Film­fes­ti­val is dus eigen­lijk iets wat je niet wilt mis­sen. Zek­er niet als je ook eens wat écht nieuwe din­gen wil zien. Als je zin hebt gekre­gen om zelf wat films mee te pikken, kijk dan zek­er eens op de site van het Afri­ka Film­fes­ti­val. Het fes­ti­val loopt nog tot 11 mei met ver­tonin­gen over heel Vlaan­deren. Heb je een Tin­der­date of een afspraak met je etno­cen­tris­tis­che groot­moed­er? Dan is dit de ide­ale activiteit!

The Train of Salt and Sugar

Scham­per mocht aan­wezig zijn bij de ver­ton­ing van The train of salt and sug­ar, een film uit Mozam­bique over de trein­verbind­ing tussen Nam­pu­la met Malawi tij­dens de burg­eroor­log die het land teis­ter­de in ‘89  – een zeer gevaar­lijke rit over een gesabo­teerd spoor met een con­stante dreig­ing voor gewapende rebel­len­groepen. De trein wordt bescher­md door het leg­er, maar ook zij gaan hun boek­je soms te buiten. De kolonel gelooft dat de rebellen via hun bescher­mgeesten meeluis­teren over de radio en weigert dus alle vor­men van con­tact met de buiten­wereld. Er doen ver­halen de ronde dat de trein­ma­chin­ist in een makaak kan veran­deren. De enorme stress van die rit zorgt dus voor bizarre ver­halen en bij­na para­noïde gedacht­en. Dit soort thema’s zor­gen ervoor dat de film diepere cul­tu­urla­gen toont en je wordt meegesleurd in de waarge­beurde ver­halen.

Taboe doorbroken

Voor de nabe­sprek­ing van de film werd een min­u­ut stilte gehouden voor de slachtof­fers van de cycloon Ida die Mozam­bique trof op 18 maart. Daar­na was er plaats voor debat over economie, fem­i­nisme en the­ater. De ambas­sadeur van Mozam­bique, Tar­ci­sio Bua­na­ha­gi, vertelde dat Mozam­bique de laat­ste jaren economisch gesta­biliseerd is en nu klaar is voor investerin­gen in de grond­stofrijke noordelijkere gebieden van het land. Hij vreest wel dat de recente, onge­woon zware cycloon die het land doorkruiste, een rem is op de economis­che ontwik­kel­ing van het land, dat al veel heeft moeten ver­w­erken de laat­ste decen­nia. De natie zelf onthaalt de film trouwens niet goed omdat ze hun land afgeschilderd zien als een gevaar­lijke plek. Blijk­baar wordt de film in Mozam­bique zelf ook niet echt ver­toond, hij is bedoeld voor een inter­na­tion­aal pub­liek. In Mozam­bique gaat men liev­er naar the­ater, alle acteurs in de film komen daarom ook uit de the­ater­w­ereld. The train of salt and sug­ar werd trouwens ook gepro­duceerd door een Por­tugees en kri­jgt daarom voor­namelijk in Por­tu­gal veel aan­dacht. De film werd ook bedis­cussieerd vanu­it fem­i­nis­tisch oog­punt door Fer­nan­da Maerevoet omdat hij een slecht beeld schetst van de posi­tie van de vrouw in Mozam­bique, die sinds de burg­eroor­log veel ver­be­terd is. Vol­gens de ambas­sadeur moet je het fem­i­nisme in het land daar­bij ook alti­jd in het juiste daglicht zetten: in het zuiden van het land waren vrouwen al langer zeer geë­mancipeerd omdat de man­nen in naburige lan­den gin­gen werken, de eman­ci­patie van vrouwen in het West­en na de Tweede Werel­door­log indachtig.