50 jaar Schamper in cijfers

Zo kun­nen we u melden dat het man­nelijk ges­lacht­sor­gaan al 225 keer ver­noemd werd in Scham­per, maar het vrouwelijke ges­lacht­sor­gaan slechts de helft zo vaak. De rest van dit artikel is gevuld met meer zin­nige data-analyse.

Tekens per editie

Over de 657 papieren edi­ties van Scham­per omvat het totale aan­tal gedruk­te tekens 44 miljoen. Om dat in per­spec­tief te plaat­sen: de rooms-katholieke Bij­bel telt 3,6 miljoen tekens. In 50 jaar Scham­per wer­den er dus het equiv­a­lent van 12 Bij­bels aan artike­len gepub­liceerd. 

Gemid­deld wer­den er elk jaar ongeveer 885.970 tekens gedrukt. Het acad­e­mie­jaar met het meeste tekens was 2014–15, toen er maar lief­st 1,3 miljoen tekens door de persen gin­gen. Dat is ongeveer zoveel als ‘Har­ry Pot­ter en de Orde van Feniks’. Scham­per is hierin ges­laagd zon­der ook maar één trans­fobe opmerk­ing te mak­en, dus als som­mige Britse auteurs meek­ijken: het is mogelijk!

Zoals je kan zien op deze grafiek werd er in 2020 het min­ste gedrukt. Daar zit Covid natu­urlijk voor iets tussen. Toen wer­den er slechts 3 boek­jes op papi­er gedrukt. Dat wil echter niet zeggen dat de redac­tie van toen niets pub­liceerde. Er ver­sch­enen namelijk ook acht coro­na-edi­ties online (die hier niet meegeteld wer­den). Maar ook na Covid-19 werd er niet meer zoveel gepub­liceerd als voor­di­en. Is dat omdat Gen‑Z gewoon luier is dan de vorige gen­er­atie? Nee, de huidi­ge redac­tie schri­jft nog steeds heel veel, maar veel daar­van wordt nu online gezet wan­neer het nog actueel is, in plaats van het enkele weken lat­er op papi­er uit te geven.

Is Schamper een marxistisch blad?

Scham­per is in het verleden wel beschuldigd geweest van marx­is­tis­che pro­pa­gan­da te zijn. Dat was het miss­chien inder­daad in de vroege dagen. Koen Raes, de eerste hoof­dredac­teur, zei ooit: “Dat Scham­per in mijn tijd een expo­nent was van links was toen evi­dent.” Sta­tistieken tonen aan dat ver­wi­jzin­gen naar Marx enorm afne­men in de jaren 90, en daar­na gemid­deld nog maar 4,4 keer per jaar voorkomen. In 2015 wordt Marx zelfs geen enkele keer ver­noemd. Scham­per is dus niet langer een social­is­tisch bol­w­erk (of het kan het beter ver­stop­pen.)

Lachen met West-Vlamingen

Lachen met West-Vlamin­gen is een trotse tra­di­tie in het Gentse stu­den­ten­leven. Uit onze data blijkt echter dat dit hele­maal niet zo’n oude tra­di­tie is. Tij­dens de eerste 20 jaar Scham­per zijn grap­pen over West-Vlamin­gen en hun taalt­je amper aan­wezig.

Fucks given

Scham­per neemt geen blad voor de mond. Al vanaf de vroege dagen was het niet bang om te cho­queren. Zo zien we dat de eerste ‘F‑bom’ al direct in 1977 gedropt wordt in ons blad. Heel pop­u­lair was het woord echter niet in die tijd. Vooral in de 21e eeuw begon de redac­tie pas echt vaak ‘fuck’ te gebruiken. In totaal werd het woord 434 keer gebruikt. In de laat­ste jaren neemt het echter terug af. Zijn we preutser aan het wor­den? Dekt fuck niet meer dezelfde lad­ing die het ooit deed? Of zijn we gewoon voor­bij de edgelord era?

Papierverspilling

Als je één enkele kopie zou nemen van elke Scham­per die er ooit geweest is en alles op elka­ar legt, dan zou je een stapel van 6221 vellen papi­er hebben die aan weer­sz­i­j­den bedrukt zijn. Deze stapel zou slechts 60 cen­time­ter hoog zijn, maar wel 250 kilo wegen. Nu, dat is het geval wan­neer je slechts één kopie van elke edi­tie pakt. Maar wat met alle kopieën die ooit gedrukt zijn? Dan zou die stapel ongeveer 750 meter hoog reiken, en daarmee de tweede hoog­ste toren ter wereld zijn.

Wat is de ecol­o­gis­che impact van al dat papi­er? Dat is moeil­ijk te zeggen. Maar we kun­nen schat­ten dat er in die 50 jaar toch tussen de 1200 en 2400 bomen ges­neu­veld zijn voor ons geliefde tijd­schrift.