Oorspronkelijk gepubliceerd op 5/12/2018 – 10:00 door Vincence De GolsElise Maes
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Van gevouwen ballonnen en kortfilms tot beeldend naakt en de visualisatie van geluid: De Kotroute biedt voor ieder wat wils. Het evenement brengt al een decennium lang kunst, kot en student samen en geeft gedurende een hele avond een stem aan kersvers artistiek talent. Die verjaardag werd dan ook uitgebreid gevierd. Naast dat grote hoofddoel, had De Kotroute nog heel wat meer in petto voor de kunstliefhebbers. Zo kon je je dorst lessen met frisse pinten, zachtjes meewiegen bij de muziekperformances, praatjes slaan met de artiesten of kothouders en na afloop de beentjes los zwieren op de afterparty in Vooruit.
De Kotroute ontleed
In de laatste weken voor de start van de blokperiode krioelt het in Gent van de activiteiten om studenten hun sociale leven nog zoveel mogelijk op te fleuren. In deze periode staat De Kotroute bij kunstminnaars al steevast in het rood aangeduid, en dat valt aan het aantal aanwezigen te zien. Ook afgelopen woensdag was het vaak proppen in de koten en zoeken naar een plek om je fiets ergens kwijt te spelen. De koten liggen immers niet zo dicht bij elkaar, dus wordt er van hier naar daar gefietst en gewandeld. Dat maakt van het evenement een zeer milieuvriendelijk en gezond – je beweegt nog eens! – initiatief, wat alleen maar toegejuicht kan worden. Daarnaast zijn de koten over bijna heel Gent verspreid, waardoor je je studentenstad nog beter leert kennen. Ook wij moeten toegeven vaker verloren gefietst te zijn dan eerst gedacht. Het plannetje dat werd meegegeven bij de start, bleek dus wel degelijk broodnodig bij de kotenzoektocht.
Het is bijzonder mooi om te zien hoeveel interesse jongeren in De Kotroute tonen. Kunst wordt er in allerlei vormen gemaakt én gesmaakt, wat niet altijd zo evident is voor dat publiek. Vaak zijn zulke tentoonstellingen gemaakt door en bedoeld voor kunststudenten, die op het evenement overheersen, waardoor andere jongeren zich minder aangesproken voelen om naar zo’n evenement te gaan. Hoewel KASK (Koninklijke Academie voor Schone Kunsten) en Conservatorium Gent in de organisatie van De Kotroute zitten, richt dit initiatief zich op een veel breder publiek dan enkel artistieke richtingen. Of je nu kunst studeert, vrijblijvend adoreert of zo nu en dan eens tolereert: De Kotroute verwelkomt je meer dan graag. Dat bleek nog maar eens uit de grote variëteit aan jongeren die de koten tentoonstelden, verfraaiden en bezochten.
Of je nu kunst studeert, vrijblijvend adoreert of zo nu en dan eens tolereert: De Kotroute verwelkomt je meer dan graag
Gezelligheid troef, trouwens, want op die kotentocht wandel je als bezoeker ook de verschillende huiselijke atmosferen binnen. Sommige kotstudenten zaten gewoon lekker in de zetel en verwelkomden iedereen met spijs en drank. Anderen speelden spelletjes op de binnenkoer, waar tegelijk optredens werden gebracht. De Kotroute probeert het parcours zo knus en persoonlijk mogelijk te houden zodat die, zelfs met al dat volk over de vloer, de lading van het échte kotleven blijft dekken. En ja, daar horen vaak aangekoekte pannenrestjes en geelbruine toiletten bij.
De Kotroute spreekt
Op zo’n kot raakten wij al lachend aan de praat met enkele studenten die dit jaar meehielpen aan het evenement. Sander Misplon studeert vrije grafiek op de campus Sint-Lucas Gent van de LUCA School of Arts en stelde deze editie zijn kot open voor De Kotroute en Alexander Deprez, want die mocht er als kunstenaar zijn foto’s tentoonstellen. Binnenkomend in zijn door de spots gloeiende kamer, gedecoreerd met tekenspullen, tweedehandsjassen en kookpotten, namen we plaats op zijn bed waar we een gesprek met beiden voerden. “Toen ik vorig jaar op het KASK zat hoorde ik voor het eerst van De Kotroute, maar ik ben er toen niet naartoe gegaan. Eerst wou ik me als kunstenaar opgeven, maar ik had daar uiteindelijk niet zoveel zin in en dus bedacht ik hoe ik toch iets kon bijdragen aan dat initiatief. Dat vond ik wel belangrijk, want ik heb een tof kot. Waarom zou ik dat dan niet openstellen voor anderen?” Dus diende hij zijn inschrijving als kothouder in. “Maar het blijft natuurlijk een kandidatuur: je weet dan nog niet of je effectief mag meedoen.”
“Hier ben je gewoon op kot. Die afstand tussen student en kunst is kleiner.” ‑Alexander
Alexander Deprez studeert fotografie op dezelfde campus als Sander. Hij is drie jaar geleden met De Kotroute in contact gekomen. Vorig jaar trok hij de foto’s op de afterparty in NTGent en dit jaar koos hij ervoor zijn foto’s tentoon te stellen. Beiden vinden het een erg fijn initiatief. “Organisatorisch is het toegankelijker dan evenementen van de kunstschool. Die laatste vormt misschien iets meer een niche,” vult Sander aan. Alexander beaamt dit meteen. “Mensen kunnen wel naar het S.M.A.K. (Stedelijk Museum voor Actuele Kunst) gaan en daar in een afgelegen ruimte binnenstappen, maar hier ben je gewoon op kot. Die afstand tussen student en kunst is veel kleiner.”
Thomas De Paepe, student sociologie, was voor het eerst kothouder. Op zijn kot werd typografie en illustratiekunst tentoongesteld. Hij sprak vol lof over het publiek. “Ze zijn heel geïnteresseerd, er zitten vaak kunstenaars tussen en het is een goede manier om nieuwe mensen te leren kennen.” De organisatie verliep volgens Thomas echter hier en daar nogal stroef. “Het uur van langskomen was niet duidelijk afgesproken, waardoor we elkaar steeds misliepen. Ook qua communicatie met artiesten verliep alles niet altijd even goed.” Maar hij benadrukt het belang van het initiatief en vindt het als kothouder zeker voor herhaling vatbaar. En de afterparty in Vooruit, die bleek ook enorm leuk. “Goede muziek! Ik heb zelfs gebreakdancet. (lacht)”
